Ik schrijf dit vanuit mijn hart, vanuit geloof, hoop en alle liefde.

​

Dimitri zegt al jaren, met een knipoog en volle overtuiging:  "Nee joh schatje, ik word niet ziek, ik word 111." Op 3 april van dit jaar, precies in de week van zijn 56e verjaardag - zo'n beetje de helft van 111 - hoorden we de diagnose die daar lijnrecht tegenin lijkt te gaan: longkanker, stadium 3.

Mijn grote, knappe, sterke, altijd gezonde (niet-rokende, wel wijn drinkende) man, die in de 16 jaar dat we bij elkaar zijn misschien één keer een klein kort griepje heeft gehad... mijn man, die nooit naar de dokter gaat en altijd blakend van gezondheid lijkt... hoe kan dít nou dan?!

Tja, pech, zeggen ze (...) Kanker lijkt soms helaas een stom roulettespel. 

​

Het begon afgelopen februari, tijdens carnaval, dat Dimitri zich niet lekker voelde. Hij had al een tijdje een gek hoestje, maar omdat hij meerdere keren intensief had gesjouwd in een vochtige, beschimmelde kroeg kelder, dachten we daaraan. Een schimmelinfectie? Toch een longontsteking misschien? Een maand later wisten we helaas beter. Er zat een tumor op zijn long, zonder zichtbare uitzaaiingen, maar wel enorm groot: bijna 8 centimeter.

​

En dan kom je ineens in een onwerkelijke nieuwe realiteit terecht, in een medische stroomversnelling. De artsen spraken over een curatieve behandeling - genezing was het doel, en daar hielden we ons aan vast. We gingen er direct vol voor, want gevoelsmatig was er haast en geen tijd om nog te zoeken naar een eventuele andere keuze of alternatief. In samenspraak met het ziekenhuis: chemotherapie en 30 gerichte bestralingen, daarna zou een zware longoperatie volgen en twee jaar immunotherapie.

​

In verhouding is Dimitri jong, de grootste groep met deze diagnose is 70+,
dus de artsen dachten dat hij deze "champions league" behandeling, zoals zij het noemden, wel zou kunnen dragen. Het zou alles bij elkaar een aantal zware maanden duren, maar ze voorzagen genezing, met de woorden: "U kunt daarna waarschijnlijk weer een marathon lopen, meneer." Zijn conditie was uitstekend, zijn meditatieve mindset op herstel, zijn hartslag en bloeddruk bij iedere behandeling verbazingwekkend rustig. Met een glimlach zei hij steeds: "In mijn hoofd ben ik al beter, ik moet er alleen nog even naartoe bewegen."

​

Een aantal misselijke chemo- en pijnlijke bestralings maanden later, bij de controlescan en de planning voor de operatie, gingen we samen met de arts uit van verbetering. In plaats daarvan kregen we het zwartste scenario voorgeschoteld: de kanker is, tot ieders verbazing, dwars door de behandeling heen uitgezaaid, naar ruggenwervel en heup- en bekkenbot. 

 

Van curatief naar palliatief. In één gesprek, in één adem; Stadium 4. 

De grond zakte onder onze voeten vandaan.

​

​Een rollercoaster van alle emoties overspoelt je, kan ik nu vanuit ervaring zeggen.

Stekende hartenpijn, angstig ongeloof, verliezende hoop, en intense liefde.  

Liefde voor elkaar, voor hem en voor het leven.

 

Wat nu?

Dimitri is meteen gestart met een nieuwe combinatie van zwaardere chemo en immuuntherapie. Daarnaast zetten we in op aanvullende ondersteuning naast het ziekenhuistraject, waaronder TCM (Traditionele Chinese Geneeskunde) en andere alternatieve hulptroepen, om zijn lichaam zo sterk mogelijk te krijgen en te houden. 

Er was, en is,  angst, natuurlijk. Alles komt in een ander en onzeker perspectief te staan.

Het  "wat als de behandelingen niet aanslaan" is een fucking enge gedachte die een loopje met je neemt als je niet uitkijkt..  Maar we hebben gemerkt dat het rust geeft en ons helpt om die vraag om te draaien naar: wat als het wél aanslaat? "Wat als dit nodig is om 111 te worden."  dat is geen naïef optimisme, het is een bewuste keuze in hoe hij, en wij, deze intense periode kiezen te dragen. 

Where focus goes, energy grows.

​

​

Wie wij zijn 

Ooit liefde op het eerste gezicht, nu alweer bijna 9 jaar getrouwd als gezin met onze zoon van 14 en zijn drie, ondertussen volwassen, kinderen. Wij zijn mensen van de diepgaande gesprekken - over het leven, over wat er werkelijk toe doet, tot laat en met een goede fles wijn. Spiritualiteit en filosofie speelt al jaren een rol in ons leven: we lezen veel, luisteren graag muziek, genieten van (andermans) talent, zijn creatief, wandelen dagelijks, staan op met meditatieve yoga en geloven in de kracht van kleine rituelen. Dimitri is van ons twee degene die altijd kookte voor dit alles begon - heerlijk, en met aandacht - en onze mooiste momenten zijn dan de lange avonden aan de keukentafel, met wie er op dat moment ook is, de deur staat (bijna ;-) altijd open en er is altijd een extra bord en stoel. Build a bigger table, not a higher wall.

​

Ik zie Dimitri als een levenskunstenaar; een filosoof in hart en brein, iemand die de wereld wil verbeteren met zijn denkkracht en oneindige stroom aan ideeën. Graag meer wil betekenen voor anderen op het gebied van bewustzijn en mindset. Liefdevol provocerend en soms heel erg onbegrepen. Iemand die zijn laatste geld “uitleent” aan een zwerver (true story) en daarmee oprecht gelooft in de mooie en pure eerlijkheid van mensen, en die ondanks 100 teleurstellingen blijft zeggen "Alles is perceptie" 
Ik geloof dat dit hoofdstuk, hoe zwaar ook, ooit onderdeel wordt van zijn grotere verhaal: dat hij hier straks anderen misschien zelfs wel mee kan helpen. Hij droomt van een boek schrijven - misschien moet dit proces en wat hij hier leert dat boek wel worden dan.

​​

Dimitri en ik werken beide als creatieve zzp'er met veel aandacht voor onze opdrachten en projecten. Met wel een pittige langdurige nasleep van 2020 en de financiële ups en downs die daarbij hoorden, leken we alles ondertussen weer redelijk op de rit te krijgen en te hebben. We krabbelden steeds weer op. Tot nu.

​​

Ik geef eerlijk toe: ik heb uren naar het  GoFundMe-scherm zitten staren, twijfelend of dit wel kan, of dit wel "mag". Gek eigenlijk, hoe moeilijk het is om dit soort hulp te vragen. Maar "delen is vermenigvuldigen" denk ik en dit gaat over het allerbelangrijkste dat er is; het leven van mijn man, ons gezin en de kostbare tijd samen. Dus let's go for it.

​

​

​

​Waar dit voor wordt ingezet

​​

• Het inkomen dat helemaal wegvalt - van Dimitri, omdat hij deze langere periode niet kan werken; niet werken betekent voor ons als zzp'ers ook geen inkomen. Ondanks dat ik extra uren ben gaan maken in de horeca zijn onze mogelijkheden ondertussen ver op of schieten tekort voor deze langere periode. Dit is veel groter dan we ooit hadden voorzien en dat geeft stress en uitputting, in een periode die juist alle focus zou moeten hebben op herstel, mentale kracht en gezondheid.

• Aanvullende, niet-verzekerde behandelingen en ondersteuning naast het medische ziekenhuistraject - waaronder mogelijk andere alternatieve trajecten, uitbreiding en benodigdheden - om Dimitri's lichaam en geest zo veel mogelijk veerkracht en comfort te geven, in wat dit traject ook van hem vraagt.

• Ruimte en rust, zodat we onze energie kunnen geven aan elkaar en aan de dromen samen die we niet langer meer willen uitstellen. Het leven is nu. En mocht deze periode onverhoopt langer duren dan we nu kunnen voorzien, dan geeft dit ook iets meer ruimte met alles wat er op ons pad ligt.
   

Wat jouw steun betekent

Elke bijdrage geeft ons meer dan geld alleen. Het geeft ons hoop, geloof en vertrouwen om met volle overtuiging dit proces aan te gaan en de ziekte onder controle te krijgen. Ik denk dat Dimitri's lichaam, zonder de last van financiële druk, fysieke en mentale uitputting,  meer kans krijgt om te doen wat het kan doen, hoe dat er ook uitziet in de toekomst.  Let's believe in miracles together.

​

Geen bijdrage is te klein. We zijn dankbaar voor alles. En kun je niet doneren, deel deze pagina dan alsjeblieft, stuur een lief berichtje, of houd Dimitri dicht in je gedachten. Dank je wel dat je dit hebt gelezen, en dank je wel voor iedere vorm van bijzondere steun.

​

Met liefde, Danielle en Dimitri, de kinderen
en alle mensen om ons heen die van Dimi houden.

​

Op naar de 111.

​

​

 

Fotograferen blijft me trouwens goed doen, ook nu. Het uitvoeren en afwerken van shoots geeft me rust en houvast in deze tijd en is een fijne afleiding te midden van alles. Dus mocht ik daarin iets voor jou kunnen betekenen, neem gerust contact op.

Elke opdracht helpt ons net zo goed als een donatie.