Ik schrijf dit vanuit mijn hart, vanuit geloof, hoop en alle liefde.

​

Dimitri zegt al jaren, met een knipoog en volle overtuiging:  "Nee joh schatje, ik word niet ziek, ik word 111." Op 3 april van dit jaar, precies in de week van zijn 56e verjaardag - zo'n beetje de helft van 111 - hoorden we de diagnose die daar lijnrecht tegenin lijkt te gaan: longkanker, stadium 3.

Mijn grote, knappe, sterke, altijd gezonde (niet-rokende, wel wijn drinkende) man, die in de 16 jaar dat we bij elkaar zijn misschien één keer een klein kort griepje heeft gehad... mijn man, die nooit naar de dokter gaat en altijd blakend van gezondheid lijkt... hoe kan dít nou dan?!

Tja, pech, zeggen ze (...) Kanker lijkt soms helaas een stom roulettespel. 

​

Het begon afgelopen februari, tijdens carnaval, dat Dimitri zich niet lekker voelde. Hij had al een tijdje een gek hoestje, maar omdat hij meerdere keren intensief had gesjouwd in een vochtige, beschimmelde kroeg kelder, dachten we daaraan. Een schimmelinfectie? Toch een longontsteking misschien? Een maand later wisten we helaas beter. Er zat een tumor op zijn long, zonder zichtbare uitzaaiingen, maar wel enorm groot: bijna 8 centimeter.

​

En dan kom je ineens in een onwerkelijke nieuwe realiteit terecht, in een medische stroomversnelling. De artsen spraken over een curatieve behandeling - genezing was het doel, en daar hielden we ons aan vast. We gingen er direct vol voor, want gevoelsmatig was er haast en geen tijd om nog te zoeken naar een eventuele andere keuze of alternatief. In samenspraak met het ziekenhuis: chemotherapie en 30 gerichte bestralingen, daarna zou een zware longoperatie volgen en twee jaar immunotherapie.

​

In verhouding is Dimitri jong, de grootste groep met deze diagnose is 70+,
dus de artsen dachten dat hij deze "champions league" behandeling, zoals zij het noemden, wel zou kunnen dragen. Het zou alles bij elkaar een aantal zware maanden duren, maar ze voorzagen genezing, met de woorden: "U kunt daarna waarschijnlijk weer een marathon lopen, meneer." Zijn conditie was uitstekend, zijn meditatieve mindset op herstel, zijn hartslag en bloeddruk bij iedere behandeling verbazingwekkend rustig. Met een glimlach zei hij steeds: "In mijn hoofd ben ik al beter, ik moet er alleen nog even naartoe bewegen."

​

Een aantal misselijke chemo- en pijnlijke bestralings maanden later, bij de controlescan en de planning voor de operatie, gingen we samen met de arts uit van verbetering. In plaats daarvan kregen we het zwartste scenario voorgeschoteld: de kanker is, tot ieders verbazing, dwars door de behandeling heen uitgezaaid, naar ruggenwervel en heup- en bekkenbot. 

 

Van curatief naar palliatief. In één gesprek, in één adem; Stadium 4. 

De grond zakte onder onze voeten vandaan.

​

​Een rollercoaster van alle emoties overspoelt je, kan ik nu vanuit ervaring zeggen.

Stekende hartenpijn, angstig ongeloof, verliezende hoop, en intense liefde.  

Liefde voor elkaar, voor hem en voor het leven.

 

Wat nu?

Dimitri is meteen gestart met een nieuwe combinatie van zwaardere chemo en immuuntherapie. Daarnaast zetten we in op alternatieve hulptroepen en zijn ijzersterke mindset, om lichaam en geest zo sterk mogelijk te krijgen en te houden.  Er was, en is,  angst, natuurlijk. Alles komt in een ander en onzeker perspectief te staan. Het  "wat als de behandelingen niet aanslaan" is een fucking enge gedachte die een loopje met je neemt als je niet uitkijkt..  Maar we hebben gemerkt dat het rust geeft en ons helpt om die vraag om te draaien naar: wat als het wél aanslaat? "Wat als dit nodig is om 111 te worden."  dat is geen naïef optimisme, het is een bewuste keuze in hoe hij, en wij, deze intense periode kiezen te dragen. 

Where focus goes, energy grows.

​

​

Wie wij zijn 

Ooit liefde op het eerste gezicht, nu alweer bijna 9 jaar getrouwd als gezin met onze zoon van 14 en zijn drie, ondertussen volwassen, kinderen. Wij zijn mensen van de diepgaande gesprekken - over het leven, over wat er werkelijk toe doet, tot laat en met een goede fles wijn. Spiritualiteit en filosofie speelt al jaren een rol in ons leven: we lezen veel, luisteren graag muziek, genieten van (andermans) talent, zijn creatief, wandelen dagelijks, staan op met meditatieve yoga en geloven in de kracht van kleine rituelen. Dimitri is van ons twee degene die altijd kookte voor dit alles begon - heerlijk, en met aandacht - we genieten van de avonden aan de keukentafel, met wie er op dat moment ook is, de deur staat (bijna ;-) altijd open en er is altijd wel een extra bord en stoel. Build a bigger table, not a higher wall.

​

Ik zie Dimitri als een levenskunstenaar; een filosoof in hart en brein, iemand die de wereld wil verbeteren met zijn denkkracht en oneindige stroom aan ideeën. Graag meer wil betekenen voor anderen op het gebied van bewust-zijn en mindset. Liefdevol provocerend en soms heel erg onbegrepen. Iemand die zijn laatste geld “uitleent” aan een zwerver (true story) en daarmee oprecht gelooft in de mooie en pure eerlijkheid van mensen, en die ondanks 100 teleurstellingen blijft zeggen "Alles is perceptie" 
Ik geloof dat dit hoofdstuk, hoe zwaar ook, ooit onderdeel wordt van zijn grotere verhaal: dat hij hier straks anderen misschien zelfs wel mee kan helpen. Hij droomt van een boek schrijven - misschien moet dit proces en wat hij hier leert dat boek wel worden dan.

​​

We werken beide als creatieve zzp'er met veel aandacht voor onze opdrachten en projecten. Met wel een pittige langdurige nasleep van 2020 en de financiële ups en downs die daarbij hoorden, leken we alles ondertussen weer langzaamaan op de rit te krijgen. We krabbelden steeds weer op. Tot nu.

​

Ons inkomen is nu voor het grootste gedeelte, en al enige tijd, helemaal weg gevallen. 

Niet werken betekent voor ons als zzp'ers geen inkomen. Ik ben extra gaan werken naast mijn zzp-bestaan maar deze situatie is vele malen groter dan we ooit hadden voorzien of kunnen voorspellen. Ons (spaar)geld,  creativiteit en mogelijkheden zijn ondertussen ver op en dat geeft onrust, frictie, uitputting en stress in een periode die juist de focus zou moeten hebben op herstel, gezondheid, mentale rust en elkaar.

​

Ik geef eerlijk toe: ik heb uren naar het  GoFundMe-scherm zitten staren, twijfelend of dit wel kan, of dit wel "mag". Gek eigenlijk, hoe eng en kwetsbaar het is om dit soort hulp te vragen. Maar ik geloof in de kracht van community in moeilijke tijden, in "delen = vermenigvuldigen"  en dit gaat nu over het allerbelangrijkste dat er is; liefde voor het leven van mijn man, ons gezin, ons thuis en de kostbare tijd samen.

Dus let's go for it.

​

​

​

​Waar dit voor wordt ingezet

​​​

• Het opvangen van inkomen dat is weg gevallen - de snel oplopende druk van de vaste lasten en kosten die doorlopen, terwijl Dimitri niet kan werken en ik dit niet alleen kan dragen naast de mentale uitdagingen,  zorg en gezinstaken die alleen maar meer en groter zijn geworden.

• Eventuele aanvullende, niet-verzekerde behandelingen en ondersteuning naast het medische ziekenhuistraject - waaronder mogelijk andere trajecten, uitbreiding en benodigdheden in de komende periode - om hem zo veel mogelijk veerkracht en comfort te geven, in wat dit traject ook van hem vraagt.

• Financiële ademruimte en rust, zodat Dimitri kan herstellen op zijn eigen tempo, en ik naast hem kan staan in deze moeilijke tijd zonder de druk om zo snel mogelijk aan het werk te "moeten" vanuit geldzorgen - en zodat we onze energie en tijd kunnen geven aan elkaar, aan stabiliteit voor onze zoon, en aan de dromen die we niet langer willen uitstellen als gezin. Het leven is nu, en we hebben geen idee hoe de toekomst gaat lopen.  En mocht deze periode onverhoopt langer duren dan we nu kunnen voorzien, dan geeft dit ons ook iets meer ruimte om te dragen wat er nog op ons pad komt.
  
   

Wat jouw steun betekent

Elke bijdrage geeft ons meer dan geld alleen. Het geeft ons hoop, geloof en vertrouwen om met volle overtuiging dit proces aan te gaan, de ziekte onder controle te krijgen en zo lang mogelijk samen te zijn.
Ik denk dat Dimitri's lichaam, zonder de zware last van financiële en mentale zorgen,  fysiek meer kans krijgt om te doen wat het kan en moet doen, hoe dat er ook uitziet in de toekomst. 

Let's believe in miracles together.

​

​Geen bijdrage is te klein. We zijn dankbaar voor alles. En kun je niet doneren, deel deze pagina dan alsjeblieft, stuur een lief berichtje, of houd Dimitri dicht in je gedachten. Dank je wel dat je dit hebt gelezen, en dank je wel voor iedere vorm van bijzondere steun.

​

Met liefde, Danielle en Dimitri, de kinderen
en alle mensen om ons heen die van Dimi houden.

​

Op naar de 111.

​

​

Fotograferen blijft me trouwens goed doen, ook nu. Het uitvoeren en afwerken van shoots geeft me rust en houvast in deze tijd en is een fijne afleiding te midden van alles. Dus mocht ik daarin iets voor jou kunnen betekenen, neem gerust contact op.

Elke opdracht helpt ons net zo goed als een donatie.